Cerkiew pochodzi z 1659r , przebudowana w XIX wieku. Wzniesiona została z użyciem siekier i toporów (bez użycia pił). Według miejscowej legendy cerkiew miała powstać u stóp wzgórza Dębnik, w miejscu, gdzie dziś stoi murowana kapliczka. Zwieziono tu materiały budowlane, lecz te nazajutrz znikły. Odnaleziono je na szczycie wzgórza i z trudem zwieziono na dół. Sytuacja powtórzyła się po raz drugi i trzeci. Wtedy uznano to za znak z nieba i cerkiew zbudowano tam, gdzie w cudowny sposób trafiły materiały.
Cerkiew katedralna Świętej Trójcy – dawna świątynia greckokatolicka Zesłania Ducha Świętego z 1784. Pierwsza wzmianka o budowie w tym miejscu cerkwi pochodzi z 1564. Obecnie jest to murowana budowla w stylu klasycystycznym z barokowymi ołtarzami bocznymi oraz pełnym ikonostasem z XVII-wieczną ikoną Matki Boskiej z Dzieciątkiem. Po wojnie cerkiew przeszła pod władanie kościoła prawosławnego.
Na zachodnim skraju, na pagórku stoi murowana cerkiew obronna pw. św. Onufrego, jest najstarszą zachowaną cerkwią w Polsce. Najstarsza część świątyni pochodzi z XIV i XV w. Do XVIII wieku należała do klasztoru bazylianów, później była cerkwią parafialną. Do 1692 roku była świątynią prawosławną, potem greckokatolicką. Według tradycji w podziemiach cerkwi pochowano ostatniego prawosławnego władykę przemyskiego, Michała Kopystyńskiego (zmarł w 1642). Po wysiedleniu mieszkańców w 1945 cerkiew została zdewastowana i pozbawiona wyposażenia. Remontowana była w latach 60. i 80. XX w. Cerkiew stanowi Filię Muzeum Narodowego Ziemi Przemyskiej.
Drewniana cerkiew parafialna p.w. Męki Pańskiej z 1837 r., dawniej greckokatolicka. Uszkodzona w czasie działań zbrojnych w 1944 r. Po 1947 roku opuszczona, popadała w ruinę. W latach 1961-63 wyremontowana została przez ukraińskich mieszkańców wsi, którzy założyli parafię prawosławną. W 2000 roku zbudowano wolnostojącą drewnianą dzwonnicę.
Cerkiew prawosławna, pw. św. Michała Archanioła. Zbudowana w latach 1801-1803, rozbudowana w 1936r. Stojąca oddzielnie dzwonnica pochodzi z początków XIX wieku.
Kościół pod wezwaniem Wniebowzięcia NMP wybudowany został jako cerkiew w 1685 r., (fundacja Króla Sobieskiego). Od 1746 przejęty jest przez kościół rzymskokatolicki. Kościół posiada oryginalny XVIII wieczny wystrój wnętrza. Równocześnie ze świątynią wzniesiono dzwonnicę, której wnętrze ozdobiono polichromią przedstawiające cudowne wydarzenia związane z kultem Matki Bożej. Sanktuarium jest całe drewniane, kryte gontem, z polichromią rokokową o cechach bizantyjskich i barokowym wyposażeniu. Na zewnątrz umieszczona jest kamienna tablica z 1883 r. – upamiętniająca dwusetną rocznicę odsieczy wiedeńskiej. Miejsce to owiane jest legendami związanymi z obecnością wizerunku Matki Boskiej z Dzieciątkiem na pniu gruszy ( dzikiej, leśnej gruszy ) W podziemiach kaplicy przyległej do kościoła mieści się krypta miejsce spoczynku Hrabiów Koziebrodzkich, właścicieli Chłopic.